Rozdział pierwszy

Przez chwilę po prostu siedziałam w ciemności i rozpamiętywałam to pełne bólu wspomnienie, a przed moimi oczami przelatywały obrazki przedstawiające te radośniejsze chwile mojego dzieciństwa. Łzy same napłynęły mi do oczu, a gdy pierwsza z nich skapnęła z mojego policzka, pokręciłam głową.
"Nie mogę wiecznie w tym tkwić. Przecież to nienormalne. Powinnam iść śmiało do przodu pokonując tym samym drogę zwaną życiem, a nie wciąż rozpamiętywać przeszłość." pomyślałam.
- Shiemi, przyjdź tu - mruknęłam dotykając lewą dłonią znaku umieszczonego na prawej dłoni. Nie musiałam długo czekać na zjawienie się demonicy. Brunetka przyszła po kilku chwilach i podała mi ciepłe mleko.
- Nie musiałaś mnie wołać, panienko - powiedziała, spoglądając szarymi oczami w moje, piwne. 
- Wyczułam, że panienka nie śpi - wyjaśniła, uprzedzając tym samym moje pytanie i wymownie dotknęła plastra na swym lewym policzku, pod którym chowała znak naszego kontraktu. Westchnęłam. Jak dużo nie wiem jeszcze o zasadach panujących wśród demonów? Nieważne. Mniejsza z tym. Oddałam kamerdynerce szklankę, którą ta odstawiła na nocną półkę.  
- Co się właściwie stało, panienko? - zapytała z troską kobieta.
- Nic. Tylko... - umilkłam. Ciężko było mi mówić komukolwiek o tym, co mnie gryzie. Uważałam, że moje problemy to moje problemy i nie powinnam nimi nikogo obarczać. 
- Tylko znowu miała panienka ten sen, prawda? - Usłyszałam i wolno pokiwałam głową. 
- Ech... Czemu panienka nie chce o tym mówić? - Przez chwilę wydawało mi się, że w szarych oczach mej służącej zabłysła czerwień.
- Nieważne. Poczytasz mi coś? - zmieniłam temat. 
- Jakąś książkę? - dodałam, gdy szarooka spojrzała na mnie ze zdziwieniem.
- Oczywiście - kobieta wyszła do znajdującej się w mym gabinecie biblioteczki, jak przypuszczałam, gdyż do biblioteki, która mieściła w sobie stare, magiczne księgi i znajdowała się dokładnie pod moją sypialnią rzadko wchodziła. Demoniczna kobieta wróciła po kilku minutach trzymając w dłoniach starą książkę.
- Nie mów mi, że to "Opowiadania Babci Gąski" - w moim głosie zabrzmiała ostrzegawcza nuta. 
- Zabiję - warknęłam, gdy Shiemi kiwnęła głową i z szatańskim uśmieszkiem usiadła na fotelu otwierając te stare bajki dla dzieci. Przez chwilę zastanawiałam się co by było, gdyby ktoś dowiedział się, że ja, hrabina Rosemary, stateczna i szanowana, szesnastoletnia protegowana Jej Wysokości, słucham bajek dla dzieci do poduszki! Brrr..... Doszłam do wniosku, że wolę nie wiedzieć. Zadrżałam na samą myśl, więc otuliłam się szczelnie pościelą i położyłam wygodnie w łożu. Moje powieki robiły się coraz cięższe, aż opadły całkowicie, a ja na powrót wróciłam w objęcia Morfeusza.

- Panienko, pora wstawać! - usłyszałam nagle przy akompaniamencie odsuwanych zasłon i otworzyłam zaspane oczy, które automatycznie zmrużyłam w jasnym świetle zalewającym moją sypialnię. 
- Na dzisiejsze śniadanie przygotowałam owocowe musli z delikatnym jogurtem, tak, jak panienka lubi - Shiemi podała mi herbatę, a ja usiadłam na skraju łóżka i wyciągnęłam w jej stronę lewą nogę, która z racji tego, że zamiast kości miała wstawioną w kolano elastyczną śrubę, była o kilka centymetrów krótsza od prawej. 
- Podać do tego szarlotkę, bułeczki z jagodami czy naleśniki z dżemem truskawkowym i bitą śmietaną? - kontynuowała brunetka ubierając mnie w podkolanówki, a ja zastanowiłam się dlaczego kobieta tak mnie dziś rozpieszcza. Najpierw moja ulubiona herbata (Earl Grey z nutką owoców leśnych), a teraz same słodkości na śniadanie? O co tu chodzi? Mój wzrok zatrzymał się na kalendarzu, a ja natychmiast wymierzyłam sobie w myślach siarczystego policzka moralnego. 25 sierpnia! Moje szesnaste urodziny! Jak mogłam zapomnieć?! Machinalnie odłożyłam filiżankę z niedopitą herbatą na nocną półkę, złapałam się kolumienki łóżka i wstałam dając tym samym znać, że kamerdynerka może już pomóc mi ubrać suknię. Gdy wszystkie części garderoby były już na swoim miejscu, chwyciłam laskę i usiadłam przy lustrze. 
- Yyy... Panienko? - zaczęła demonica rozczesując moje blond włosy. Kiwnęłam lekko głową na znak, że słucham. 
- Nie odpowiedziała mi panienka na pytanie - przypomniała służąca.
- Co? - burknęłam. 
- Ach, tak. Racja - nagle mnie oświeciło. Dziękuję reakcjom ludzkiego ciała za to, że istnieje coś takiego jak burczenie w brzuchu. 
- Dzisiaj poproszę... szarlotkę - uśmiechnęłam się, a Shiemi kiwnęła głową i zaczęła pleść mi dobieranego warkocza, a właściwie starała się zacząć, gdyż fryzura wciąż się burzyła, więc koniec końców zostawiła mi rozpuszczone włosy wkładając na nie tylko opaskę. 
- Tak właściwie... - zaczęłam sięgając po filiżankę w wymyślne, chińskie wzory. 
- ...jaki jest mój dzisiejszy plan dnia? - skończyłam i upiłam łyk herbaty.
- Po obiedzie, a dokładniej o trzynastej, spodziewa się panienka odwiedzin lorda Clausa i rodziny Midford: lorda Alexisa, lady Francis, lorda Edwarda i lady Elizabeth - kamerdynerka przeczytała listę z moimi zajęciami na dzisiejszy dzień. 
- Podobno lord Claus kogoś przywiezie, ale nie chciał powiedzieć kogo. Aha i o szesnastej trzydzieści przyjedzie panienki przyjaciółka - lady Alice ze swoim narzeczonym - lordem Jamesem - dodała, ale ja już nie słuchałam, tylko wpatrywałam się przerażonym wzrokiem w odbicie ubranej na czarno brunetki. 
- Panienko? Czy coś się sta... - zaczęła kobieta.
- Poczyniłaś już odpowiednie przygotowania na przyjazd markiza i jego rodziny, prawda? - wychrypiałam odstawiając pustą już filiżankę.
- Spokojnie, panienko. Do trzynastej jeszcze dużo czasu. Mamy dopiero dziewiątą czterdzieści pięć - usłyszałam i starałam się powstrzymać gniew pamiętając, że jest on w moim przypadku niewskazany tak samo, jak strach. Z marnym skutkiem niestety.
- Idiotka! - wydarłam się mierząc palcem w pierś służącej. 
- Nie zapominaj, że mówimy tu o ciotce Francis!!! - mój wrzask słyszał pewnie każdy w Londynie. W lesie okalającym stolicę Imperium, gdzie znajdowała się moja główna rezydencja nie byłby on pewnie tak słyszalny, ale z okazji sezonu lato zawsze spędzałam w miejskiej posiadłości w samym sercu Londynu. Zaczęłam pospiesznie zakładać rękawiczki. Mój wzrok padł na pieczęć kontraktu faustowskiego na mej prawej dłoni. Zielony pentagram wpisany w zielony, ciernisty okrąg jarzył się delikatnym, fosforyzującym blaskiem przypominając mi, że kontrakt z Shiemi Clarson wciąż trwa. Przed oczami stanęły mi fragmenty tamtych wspomnień:
Biegłam przez środek głównego namiotu, w którym zwykle odbywały się cyrkowe występy, a który teraz płonął.
- Joker?! Snake?! Hej! Gdzie jesteście?! Pomóżcie mi, proszę! - nawoływałam przyjaciół i (w tamtym okresie) moją rodzinę w jednym, jednak odpowiadał mi tylko trzask płomieni na drewnianych konstrukcjach. Zaczynało brakować mi sił i pokasływałam co chwilę w gęstym dymie, ale mimo to biegłam dalej. Nagle zaczepiłam o coś nogą i przewróciłam się tracąc przytomność.
- I co z nią, doktorku? - usłyszałam głos Daggera i otworzyłam oczy. Byłam w swojej sypialni, w przytułku prowadzonym przez Ojca. Kaszlnęłam kilkukrotnie i z wdzięcznością wypiłam kilka łyków wody z podstawionej mi pod usta szklanki. Gdy już się napiłam, odsunęłam szklankę dłonią i dopiero teraz zauważyłam, że prawą rękę mam w bandażach. Przekrzywiłam lekko głowę i zobaczyłam nad sobą twarz Daggera, który przypatrywał mi się ze zmartwioną, tak do niego nie pasującą miną.
- Obudziłaś się? - usłyszałam głos doktorka i spojrzałam na mężczyznę.
- Tak - wychrypiałam. Ledwo mogłam mówić. Po chwili poczułam coś śliskiego na kołdrze i podniosłam się do siadu zmuszając moje obolałe ciało do wysiłku.
- "Wreszcie się obudziłaś. Byłaś nieprzytomna przez 2 dni. Czuwaliśmy przy tobie przez ten czas." to właśnie powiedziała Emily - Snake przetłumaczył syk jednego ze swoich podopiecznych zabierając przy okazji węża z mojej pościeli. Uśmiechnęłam się do chłopaka. 
W miarę jak mijały dni ja wracałam do zdrowia. Ojciec, doktorek, Joker i pozostali opiekowali się mną i starali się wypełniać mi wolny czas rozśmieszając mnie jak tylko mogli. I wreszcie po niecałym roku wróciłam do pełni zdrowia i sił. Znowu zaczęłam występować w cyrku Noah's Ark i podróżować z jego gwiazdami po Anglii, jednak często przebywałam też u Ojca, który zmusił mnie bym pomagała okultystom w ich ceremoniach. Mój opór nic nie dał. Okultyści bardzo często mnie bili, ale ja milczałam. Przed Jokerem i pozostałymi kłamałam wymyślając, że np. spadłam ze schodów, lub coś w tym stylu. Czułam się z tym bardzo źle. Wiedziałam, że okłamywanie przyjaciół nie jest w porządku, ale jednocześnie nie chciałam ich martwić. Pewnego, grudniowego dnia przeczytałam w gazecie, że rodzina Phantomhive'ów zginęła w pożarze swej posiadłości, ale nie odnaleziono zwłok jedynego syna hrabiego i jego żony, a mimo to uznano chłopca za zmarłego. Miesiąc później dowiedziałam się, że Ciel żyje i jest w rękach okultystów. To przelało czarę goryczy. Ponownie zbuntowałam się przeciw okultystom, którzy uważali mnie za swoją własność. I znowu siedziałam skulona w kącie sali, gdzie stały klatki z przetrzymywanymi dziećmi w środku, które przypatrywały mi się ze współczuciem. W pewnym sensie moja sytuacja była taka jak ich, ale wróćmy do głównej myśli. Siedziałam skulona w kącie sali i osłaniałam głowę rękoma, żeby ten dwudziestoletni blondyn, który jak zwykle bił gdzie popadnie nie trafił mnie przypadkiem w twarz i starałam się nie myśleć o potwornym bólu w lewym kolanie i nieprzyjemnym chrupnięciu jakie usłyszałam, gdy mój oprawca rzucił mną o ścianę (mężczyzna wręcz uwielbiał mnie lać i zawsze sprawiało mu to sadystyczną przyjemność). W pewnym momencie pomyślałam sobie, że przyjęłabym pomoc nawet od samego diabła byleby tylko wydostać się z tego piekła, a po chwili...
- ...abiję, zabiję, zabij... - rozległ się czyjś mroczny głos. Mój kat odsunął się ode mnie i zaczął rozglądać. Nagle w pomieszczeniu pojawiła się mroczna postać i spojrzała na mnie. 
- Och? Ale mi się malutka pani przytrafiła - znowu rozległ się pełen grozy i mroku głos, a postać zaczęła iść w moją stronę. 
- To ty mnie wezwałaś - Usłyszałam. 
- Prawda jest wieczna i niezmienna. Nie można odzyskać raz poświęconej rzeczy. A teraz... - Czarna ręka schwyciła mą dłoń, a moją głowę przeszył ostry ból. Już wiedziałam z kim mam do czynienia. 
- ...dalej, wybieraj. Wybór należy do ciebie - demon uśmiechnął się lubieżnie.
- Ja... - zaczęłam i urwałam. Z mojej, prawej dłoni leciała obficie krew, a po chwili na jej zewnętrznej stronie zalśnił zielony pentagram. 
- Rozkazuję Ci: Zabij go! - krzyknęłam ostatkiem sił.
- Wedle życzenia - Usłyszałam, a moja ręka opadła bezwładnie w bok.
- Litości! Litości!! Litości!!! - rozległo się nagle i nastała długa, niczym nie zmącona cisza. Po kilku minutach spróbowałam wstać, ale lewa noga natychmiast się pode mną ugięła i byłabym upadła, gdyby nie to, że demon automatycznie znalazł się obok i w ostatniej chwili złapał mnie pod ramiona.
- Dziękuję Ci... demonie - powiedziałam i skrzywiłam się lekko pod wpływem bólu w nodze i głowie, ale on nie zwrócił na to uwagi najwyraźniej się nad czymś zastanawiając.
- Jak się nazywasz? - zapytał nagle.
- Uhm - Spojrzałam na twarz swego "wybawcy". 
- Nazywam się... Lili. - przygryzłam dolną wargę. 
- Lili Phantomhive - dodałam po chwili walki z myślami, ale demonowi najwyraźniej to nie wystarczyło, więc postanowiłam powiedzieć coś więcej. 
- Mam 13 lat. 25 sierpnia skończę 14. Moją mamą jest, czy raczej była zabita miesiąc temu lady Rachel - hrabina Phantomhive, a taty nie znam. Wychowywał mnie hrabia Vincent Phantomhive, ale w wieku sześciu lat musiałam opuścić posiadłość Phantomhive'ów - mówienie o tym nie było łatwe, ani przyjemne.
- Och? A więc muszę przybrać formę, która godzi się by służyć hrabinie - Usłyszałam i nagle w miejscu demona pojawiła się ubrana na czarno brunetka. Klęknęła na kolano i schyliła głowę. 
- Twoja lojalna kamerdynerka czeka na rozkazy... panienko - powiedziała i podniosła na mnie swe szare oczy.
- Zabierz mnie stąd - wydałam pierwszy, lepszy rozkaz jaki mi przyszedł do głowy.
- Zrozumiałam - powiedziała kobieta, pochwyciła mnie na ręce i wyskoczyła przez okno, prosto w ciemność...

- Panienko? Pani Shiemi? Ktoś puka - do rzeczywistości przywołał mnie głos Kate, a po chwili usłyszałam odgłos oddalających się kroków. Założyłam rękawiczki, chwyciłam laskę i wyszłam z pokoju. Schody do hallu pokonałam tak szybko, jak mi na to pozwoliła lewa noga. Shiemi otworzyła drzwi, za którymi stała ciocia Francis. Przywołałam na twarz uśmiech i wykonałam coś pośredniego między szerokim ukłonem, a skinieniem głowy.
- Witaj ciociu Francis. Jak zwykle przybyłaś wcześniej niż się tego spodziewałam - kobieta zlustrowała mnie podejrzliwym wzrokiem.
- Mówisz tak, ale jesteś już przygotowana na mój przyjazd. Jak zwykle zresztą - ciocia westchnęła i weszła do hallu, a za nią...
- Lili! Jesteś najsłodszą istotką wszechświata! - Nie zdążyłam zarejestrować co się tak właściwie stało, gdy nagle otoczyła mnie chmara różu, "słodziutkich" wstążeczek i słodkawego zapachu.
- Elizabeth! Co ja Ci mówiłam! - krzyk ciotki Francis tylko potwierdził moje domysły co do osoby, która właśnie próbowała mnie udusić.
- Ojć! - Zielonooka wypuściła mnie ze swoich objęć i zgrabnie się ukłoniła. 
- Witaj Lili - przywitała się. 
- Witaj Lizzie - uśmiechnęłam się do kuzynki. Po chwili do pomieszczenia wszedł markiz Midford, a zza jego pleców wyłonił się mój narzeczony. 
- Wujku Alexisie, Edwardzie - Dygnęłam lekko co wbrew pozorom nie sprawiło mi jakichś większych kłopotów.
- Witaj młoda - Wujek poklepał mnie po głowie mierzwiąc mi przy okazji włosy, a Edward uniósł mą obleczoną w rękawiczkę, prawą dłoń i musnął ją ustami.
- Witaj piękna - uśmiechnął się uwodzicielsko, patrząc mi głęboko w oczy, a ja oczywiście spłonęłam rumieńcem. W tym momencie nienawidzę tej reakcji swojego ciała. Mniejsza z tym. Razem z wujkiem i moim narzeczonym weszłam do salonu i zobaczyłam ciocię Francis wpatrującą się w okno. Mina kobiety ukazywała zgorszenie. Powędrowałam wzrokiem za spojrzeniem markizy i, aż zachłysnęłam się powietrzem.
"No, nie! Charlie! Zabiję!" wrzasnęłam w myślach. W oknie, przez które patrzyłam wraz z ciocią widoczny był żywopłot, który odgradzał mój ogród od ulicy i miał być na dzisiaj równo przycięty. Miał... Problem w tym, że nie był, a Charlie - ogrodnik zamiast wziąść się do pracy, kręcił się bez celu przy różach. Poczułam, że robi mi się słabo?
- Lili? - Usłyszałam zatroskany głos Edwarda. 
- Hej! Co się stało, piękna?! - zawołał. 
- To nic. - Pokręciłam głową. 
- Po prostu muszę usiąść - powiedziałam widząc, że ciocia Francis chce coś powiedzieć i przysiadłam na fotelu.  
- Lili? Jesteś biała jak papier. Czy ty wogóle coś jadłaś, dziewczyno? - Usłyszałam ciocię Francis i pokręciłam głową. 
- To co ty tu jeszcze robisz? Marsz do jadalni! - krzyknęła kobieta głosem nieznoszącym sprzeciwu i już po chwili siedziałam w jadalni zajadając musli.
- Ależ się panienka słucha przyszłej teściowej - mruknęła moja kamerdynerka kręcąc głową z rozbawieniem. Posłałam jej spojrzenie, które zabija. 
- Shiemi Clarson... ja Cię ostrzegam. Ty mnie lepiej nie denerwuj - wysyczałam przez zaciśnięte zęby. Po skończonym śniadaniu wróciłam do salonu. 
- A gdzie Edward? - zapytałam rozglądając się za narzeczonym. Nagle poczułam jak czyjaś ręka oplata mnie w pasie, a przed oczami wyrósł mi bukiet moich ulubionych, herbacianych róż.
- Szesnaście wyjątkowo pięknych róż dla wyjątkowo pięknej szesnastolatki - usłyszałam szept blondyna w swym uchu i poczułam muśnięcie na prawym policzku. Okropnie zaczerwieniona i lekko speszona przyjęłam kwiaty, które odrazu wstawiłam do wazonu. Zasiadłam w swoim ulubionym fotelu kładąc "chorą" nogę na drewnianym, obitym miękkim, puchowym materiałem, podnóżku, który kiedyś zrobił dla mnie mój kucharz - Tom, a Lizzie położyła mi na kolanach gorące od spodu, kartonowe pudełko. Otworzyłam prezent i wyjęłam paterę z wciąż ciepłym ciastem. 
- Bananowe... Moje ulubione - Uśmiechnęłam się. Przede mną stanął wujek Alexis.
- To Francis wybrała ten prezent, ja tylko zapłaciłem - powiedział wręczając mi torbę, w której spodziewałam się znaleźć ubranie i nie była to pomyłka. Już po chwili wyciągnęłam fioletową suknię do ziemi, na zamek, z odsłoniętymi ramionami i rozkloszowanym dołem, a do tego parę fioletowych rękawiczek do łokci, na widok których spojrzałam na ciocię pytająco.
- No bo ty zawsze nosisz rękawiczki, więc pomyślałam, żeby Ci kupić parę do kompletu z sukienką - wyjaśniła podchodząc do mnie. 
- Ale wciąż nie dostałaś ode mnie głównego prezentu - dodała szukając czegoś w torebce.
- Ci-ciociu? - zapytałam, gdy wyjęła grzebień i nożyczki do włosów. 
- Ach! Nie! - krzyknęłam, gdy zaczęła obcinać mi grzywkę.